© by  Nifka 2000

Na een jarenlange vriendschap sloeg in april 2000 de vonk over tussen Eric en mij....Pats-Boem-verliefd ! Op de ons 10-jarige vriendschapsjubileum vroeg Eric mij ten huwelijk aan de Rode Zee van Israël. Hoewel een kinderwens  nooit eerder was bovengekomen, was ik er nu zeker van dat ik moeder wilde worden. Ondanks mijn gebrek aan kennis en ervaring met kinderen, werd ik helemaal week in mijn knieën als ik een papa met kind in buidel voorbij zag wandelen...   Na een verdrietige miskraam was ons mooiste huwelijkscadeau dan ook de verwachting van ons kindje...

 

Dolgelukkig fantaseerden Eric en ik over het wezentje in mijn buik. Na een pret echo wisten we dat ons meisje Isa Pontier zou heten. De achternaam van Papa en de voornaam uit mama’s naamletters.... Op de opmerking van mensen :’...als het maar gezond is’, reageerde ik steevast met ‘....en als het niet gezond is, is ze ook welkom’. (nog onwetend dat ik nog vaak aan deze woorden zou terugdenken...)

 

We beleefden een heerlijke kraamtijd maar met de diagnose Cerebrale Parese (hemiplegie) rond 8 maanden, stortte onze wereld en toekomstbeeld wel even in.  Echter, Isa bleef gewoon dezelfde Isa die ons dagelijks verbaasde met haar enorme kracht, humor en doorzettingsvermogen.  Om de machteloze gevoelens een plekje te geven onderhielden we onze website. Zo bleef iedereen op de hoogte en ontstonden waardevolle contacten met lotgenoten. De liefdevolle berichtjes via mail, kaarten en gastenboek h(i)elpen ons door menig moeilijk uurtje heen.

 

Eric en ik pasten ons werk en leven aan om alle therapie~ en dokterbezoeken te kunnen afleggen. Om iets met onze ervaringen ‘als ouder van een gehandicapt gezin’ te doen, werd ik lid van de landelijke werkgroep Cerebrale Parese van de BOSK. Eric blies de regionale fdeling leven in door samen met een aantal andere enthousiastelingen een aantal activiteiten te organiseren. We namen 2x deel aan het C.P.-kampeerweekend waar we andere ouders ontmoetten. Bijzondere ontmoetingen...

 

Direct na ons idee dat ‘ een broertje of zusje leuk zou zijn’ , was ik in verwachting van Kai. Na zijn geboorte werd hij erg ziek en met de opname op de high-Care van het JKZ, vergleed zijn kraamtijd in een ware hel.  Gedurende zijn opname kregen we de sleutel van ons nieuwe huis in Monster. Gelukkig waren er ware hulptroepen bereid om in dit huis te klussen en ons zo verder te helpen... Kai werd 2 weken voor de verhuizing ontslagen zodat we nog 2 weken hadden om in te pakken....

 

In de zomer van 2005 vond ik mezelf huilend onderaan de trap van ons nieuwe huis. Op de ene arm een hartverscheurend huilende baby  en aan de andere een dreumes die het harde gehuil niet aankon en ‘stuiterde van de epilepsie’. Ik kon er niet meer omheen....

 

Ons gezin was in crisis....

 

 

.