© by Nifka 2000
In het eerste jaar moest ik al vaak naar het ziekenhuis. Ik kreeg onderzoeken om te achterhalen waarom ik een herseninfarct had en één keer was ik uitgedroogd en moest aan de sondevoeding. Uit de onderzoeken kwam geen duidelijke oorzaak en heb dus gewoon domme pech.
Ik bleef een vrolijke vastberaden meisje.
Eén van mijn wensen was -
Toen ik anderhalf jaar oud was, ging ik voor het eerst naar de vroegbehandelingsgroep van Sophia Revalidatie. Alle kindertjes daar bewogen zich op hun billen vooruit. Vandaar onze bijnaam 'de Billenschuifclub' . Elke maandag was ik met papa van de partij en deden leuke dingen zoals : liedjes zingen, knutselen, grof motorisch spel, eten & drinken, etc.... Elke keer verzonnen ze weer een nieuw thema (communicatie, tast, ...). Ook hebben we als thema zwemmen gehad... Dat vond ik geweldig ! (zie foto’s)
De belangrijkste hulpmiddelen die ik kreeg waren mijn prachtige zwarte wonderschoenen en mijn spalkjes. Hiermee kon ik mijn voetjes goed neer zetten en oefende, oefende en oefende ik om zelf te gaan staan en te gaan lopen !
In het revalidatiecentrum werken een heleboel therapeuten en samen keken we hoe ze mij konden helpen. In de teambespreking hebben ze mijn gevoel (frustratie) heel mooi verwoord :'Help mij motorisch te ontwikkelen wat ik virtueel bedenk'. Ik wilde namelijk niet alleen nog maar op mijn billen rondschuiven, ik wilde meer ! Samen met de therapeuten hebben we toen verschillende hulpmiddelen uitgeprobeerd.
